Daar gaan we dan…

Anne-Mette Vergunst Blogger Wendy

Zondagmorgen! het is nog donker als we om 06.00 uur buiten komen. Het is de datum waar we al zolang naar uitgekeken hebben; de datum waarop onze reis gaat beginnen. Vooralsnog voelt het als een gewone vakantie, maar in ons achterhoofd weten we dat dit een bijzondere reis gaat worden. Als we deze ochtend door ouders en een paar vriendinnen uitgezwaaid worden, is dat raar en moet ik best even slikken. Daar gaan we dan, op weg naar het eerste hoofdstuk van ons avontuur. Vandaag hebben we 800 kilometer voor de boeg en dat gaat heel voorspoedig. Zelfs bij Parijs hoeven we nauwelijks te remmen. Ook ik rijd nog een stuk van 150 kilometer.
Rolstoeltoegankelijke accommodatie Spanje

B&B Domein Le Chiron

Negen uur later komen we aan bij de B&B Domein Le Chiron in Azat le Ris, Frankrijk. We worden hartelijk ontvangen door de Amsterdamse Els die 10 jaar geleden deze B&B begonnen is. Wat een prachtige plek. Hier zullen we twee nachten verblijven. De grote kamer beneden is prima rolstoeltoegankelijk en de oprijplaat ligt al klaar. ’s Avonds eten we met Els samen in de tuin. De tuin is wat behelpen, maar ik heb het er graag voor over. Els is oprecht geïnteresseerd in wie wij zijn en wat we doen. Als we vertellen over onze reisplannen is ze vereerd dat we deze bijzondere reis bij haar beginnen.

Pyreneeën

De volgende dag doen we het heel rustig aan. Dinsdag gaat onze tocht verder. Op naar de eerste Spaanse bestemming, Cellers, aan de zuid kant van de Pyreneeën. We hebben hier een hotel geboekt met aangepaste kamer. Het hotel is gelegen in een vallei, aan een prachtig meer. De perfecte plek om even een weekje bij te komen. De reis ernaar toe is lang. De laatste 200 kilometer slingeren, stijgen en dalen we heel wat af door imposante bergen. We zijn moe als we aankomen bij het hotel. Tot onze verbazing is de receptie alleen per hele hoge trap te bereiken. Marcel gaat ons inchecken en komt terug met de mededeling dat onze kamer zich bevindt in het bijgebouw. Als we de deur openen is het even slikken. Onze kamer is een hok. Een hok waar een spleetje daglicht binnenkomt door een heel smal raam. Door dat raam heb je zicht op de vrachtwagens die met 70 kilometer per uur op minder dan drie meter afstand voorbij rijden. Badderen om te ontspannen is ook niet mogelijk; de aangepaste kamer heeft een smal, moeilijk bereikbaar bad.
Met de rolstoel door Spaanse steegjes
Het huilen staat me even nader dan het lachen. Terug naar de receptie. Via een hele steile toegang van de garage lukt het om samen bij de receptie te komen. Er blijkt de komende dagen geen andere kamer beschikbaar. Wij besluiten hier maar een nacht te blijven. We krijgen alle medewerking, en ondanks dat het een niet annuleerbare boeking was, krijgen we ons geld terug. We hebben ons erop voorbereid dat het wel eens een keer niet zo mooi zou zijn als op de foto’s, niet zo toegankelijk als toegezegd, maar dat het de eerste nacht al zou gebeuren, hadden we totaal niet voorzien. We vinden op internet een andere accommodatie. In plaats van de volgende dag heerlijk aan het zwembad, zitten we weer in de auto. Onze nieuwe accommodatie is op 1,5 uur rijden.

Roadtrip

Tijdens de rit krijgen we het echte roadtrip gevoel. De radio aan, raampjes open, rijden tussen goud gele velden, met her en der een klein dorpje. Als we aankomen bij Hotel Villaro Del Bosc zijn we de teleurstelling van gisteren al weer vergeten. Wat een rust hier. Het hotel telt 9 kamers, die van ons is klein, maar toegankelijk. Vanaf het zwembad heb je een prachtig uitzicht. Het ontbijt is iedere morgen een feestje. Hier gaan we het wel een week uithouden en vooral heerlijk bijkomen.
Spaanse tapas
De rest van deze week brengen we veelal overdag door aan het zwembad. ’s Avonds eten we of in het hotel of we gaan naar Cordona of Solsona, beiden op 20 min rijden. Mooie oude Spaanse dorpjes, met leuke pleintjes, smalle straatjes en heerlijke tapas. Wij boffen, want in beide dorpen is het meerdere dagen feest. Vaak zijn we de enige toeristen, hier proeven we zeker al even van het Spaanse leven, het Spaanse gevoel waarnaar we op zoek zijn.
Na een weekje rust gaat onze reis verder naar Barcelona.  Daarover de volgende keer…..
Hasto Pronto,
Wendy